Al van jongst af aan hou ik van dieren.
Als klein kind vond ik ze lief en knuffelbaar, kon er uren mee spelen en ze knuffelen.
Toen ik wat ouder werd en de dieren begon te observeren werd mijn liefde voor dieren alleen 
maar sterker.
Dieren zijn eerlijk, doen zich niet anders voor als ze werkelijk zijn en hebben geen verborgen 
agenda Of toch wel?
Een tijdje geleden zat ik onze muskus eenden te observeren.
Het mannetje Lobus en zijn vrouwtje Kwiebus.
Een gezellig stel dat er veelal samen op uit trekt.
Maar als je nu denkt dat dit stel geen menselijke trekjes vertoont....... dan heb je het echt mis.
Ik had ze net wat extra brood gegeven, iets dat de eenden een ware traktatie vinden.
Nu is Lobus een behoorlijk stuk groter en sterker dan zijn vrouw dus heeft zo de meeste kans 
op de lekkere brood traktatie.
Maar vrouw lief kent de kunst der verleiding en weet wat haar man zijn verlangen naar brood 
doet vergeten.
Heel parmantig ging ze voor hem liggen (een klein stukje bij het brood vandaan) ze hield haar 
staart iets opzij en liet vervolgens haar meest sexy lokroep horen.
Lobus die net een hap van zijn brood wilde nemen keek verrast op, vergat zijn lekkere 
broodhapje en liep meteen achter zijn vrouw langs.
Eenmaal in positie en klaar voor de daad liet ook hij een sexy lokroep horen zodat vrouwlief 
wist wat ze kon verwachten.
Maar dat was nu net het seintje voor Kwiebus om snel op te staan en de eindsprint te trekken 
naar het lekkere brood.
Triomfantelijk pakte ze een stuk brood en peuzelde het met smaak op.
En die arme Lobus wist dat hij zojuist twee goede dingen in zijn leven had misgelopen.