Toen ik een jaar of 9 oud was vond ik een volwassen vrouwtjes eend.
Ze zat helemaal onder het bloed en had afgesneden vleugels, hoe het kwam?...............geen idee.
Maar ik durfde niet met haar naar de dierenarts te gaan want die zou haar laten inslapen, dat 
had hij tenslotte ook gedaan met de hamster van mijn vriendinnetje (tja hoe kan je denken als 
kind) gelukkig weet ik inmiddels beter.


Ik heb de eend mee naar huis en noemde haar Jopie, maakte haar schoon en rolde verband om 
haar gewonde lijfje tot ze er uit zag als een rugby bal.
Zette haar in een doos op mijn slaapkamer, voerde haar..... nou ja je kent het wel.
Maar mams vond het geen strak plan dat Jopie op mijn slaapkamer verbleef dus Jopie 
verhuisde naar het konijnenhok buiten.
Al snel knapte Jopie helemaal op en na een tijdje was ze zo goed als nieuw.
Toen kwam de dag om haar weer vrij te laten.


Die morgen voor ik naar school ging deed ik het hok open en Jopie kwam er uit.
Jopie liep gezellig mee naar school en sprong vlak bij school de sloot in.
Toen ik uit school kwam ben ik nog naar de sloot gegaan maar zag Jopie nergens meer.
Later die dag rond een uur of 5 (etenstijd voor de konijnen) stond ze opeens weer voor het 
konijnen hok en wilde weer naar binnen.
Jaren lang sliep Jopie bij de konijnen, gezellig tussen Bessie en Billie Turf in.
En elke morgen als ik naar school ging liep ze gezellig mee en zwom in de sloot vlakbij de school.
Iedereen in de straat kende Jopie inmiddels, en zo zag je rond 5 uur als jopie de straat binnen 
wandelde hier en daar een deur open gaan en kreeg ze wat lekkers toegeworpen.